Terugblik kwartfinale gpvnl
Zo, beste mensen, het is inmiddels alweer 29 juni, en heb even tijd om terug te blikken op de Kwartfinale! De dagen zijn razend hard voorbij gegaan. Ondertussen ben ik namelijk ook mijn studie Italiaans eindelijk eens aan het afronden, en alles moet in deze maand gebeuren zo'n beetje...maar goed. We leven nog, en ik kijk terug op een geweldig avond in Bitterzoet. Toen ik een paar maanden geleden te horen kreeg dat ik in Bitterzoet mocht spelen, was ik eigenlijk al heel blij, want wat een mooie locatie is dat. Intiem.
In de middag heb ik nog gerepeteerd met Robert en Janco, en ondanks de bekende paniekmomentjes ('het gaat noooooiit lukken' ;-), had ik er al heel veel zin in. Vervolgens zijn we door Amsterdam gescheurd en al gaf ik verkeerde aanwijzingen als enige Amsterdammer, wisten we Bitterzoet uiteindelijk te bereiken door de andere twee. Tegenover Bitterzoet hebben we toen een flinke steak gegeten, die door mijn inmiddels opkomende zenuwen nauwelijks mijn strot door ging. Maar dat gaf allemaal niets! Ik zag inmiddels al wat bekenden langs lopen, wat fijn is dat altijd.
De optredens duurden dus 20 minuten. Toen de 3e act bezig was, Corbelijn, dacht ik ineens... holy **** hierna moet ik al! Ik was even rustig van de avond aan het genieten, maar de tijd vloog voorbij, dus toen ben ik maar naar boven gestormd om mijn gitaar op te halen en te stemmen. Janco en Robert natuurlijk heel koeltjes, ik in de stress. Haha. Maar daarom was ik ook zo blij met ze, twee rotsen in de branding. Ingeplugd en wel konden we beginnen... en het voelde meteen goed! Zoveel mensen waren gekomen om naar het optreden te kijken, dat was fantastisch. So Wrong, Race Car, The Colours en I Do Remember hebben we uiteindelijk gespeeld. Wat waren die 20 minuten snel voorbij, ik had zeker nog even door willen spelen. De sfeer voelde zo goed aan. Robert en Janco hebben me vreselijk goed bij gestaan en daar ben ik stiekem heel trots op.
Inmiddels heeft 3voor12 Amsterdam een recensie geschreven en schreven ze over ons optreden:
Wanneer Leonie Meijer het podium betreedt en met haar twee jongens (‘dat klinkt veel leuker') het eerste nummer inzet, verstomt het geroezemoes echter direct. Een loepzuivere stem, ondersteund door twee gitaren en een vlammende cajon. De liedjes klinken emotioneler dan de onderwerpen doen vermoeden; een race auto, speelgoedsoldaatjes en een poster van Vincent van Gogh. Van de ongetwijfeld aanwezige zenuwen is weinig terug te zien en de zangeres krijgt de zaal zover in te vallen tijdens het laatste nummer.
Inmiddels zijn er ook twee video's online, waarvan hieronder eentje te zien is.
Ik was erg blij met de recensie en kijk met plezier uit naar de bekendmaking van de halve finalisten! Ik hoop natuurlijk op een plek in de halve finale, maar kijk in ieder geval terug op een enorm geslaagd optreden. Bedankt iedereen die aanwezig was!
xx Leonie
